Pagina's

zaterdag 17 september 2016

Tegen half september werd het

Tegen half september werd het
na een legendarisch lange zomer
opnieuw snikheet. In een stenen kamertje
waar ze aan een zuurstof-apparaat geklonken lag
daalde toepasselijk de schemering.
Terwijl zeven verdiepingen lager
voor de deur van het ziekenhuis
een jongen en een meisje hoorbaar
afspraken de volgende dag te gaan zeilen,
kwam haar adem steeds langzamer, steeds zwakker.
Bewusteloosheid had haar altijd zorgelijk
en ietwat stuurs gezicht ontspannen
alsof ze eindelijk verzoend was met haar lot.

Vier dagen later liepen we in herfstig zonlicht
onder blinkende wolken door de eerste
gevallen bladeren, haar afscheidsmuziek
(variaties van Mozart) nog in onze oren,
niet droefgeestig, bijna opgewekt.

Jaren erna begon ik plotseling te snikken
toen ik een witkatoenen zak terugvond
waarop ze met drie contrasterende kleuren lint
het overbodige woord 'was' had geborduurd.


geschreven door Hannie Michaelis

Hannie Michaelis schrijven gaat vaak over pijn en onverwerkt verdriet.
Ik weet het en toch wil ik het hier plaatsen gewoon omdat het me aan spreekt.
Het is mijn blog en als je er moe van word dan kom je toch niet weer lezen toch?
Ik begrijp dat hoor.

Groetjes
Novelle

dinsdag 13 september 2016

zaterdag 10 september 2016

Wat boeken doen



Ook de stoel kan niet meer
blijven zitten.
Zo woelen woorden
zich los van de zinnen, vlammen
op in mij, binden mij
vleugels aan, zingen van de wereld
in dit boek.
Mijn lezen vreet de kamer
leeg. Nu duurt nu geen ogenblik
maar uren avonturen.
Het raam barst open
en voert mij, ontvoert mij
naar de hele wereld buiten
in mijn boek.


geschreven door Daniƫl Billiet


beste Lezers

Zomaar even een gedichtje over het lezen van boeken. Ik heb dit ook vaak zelf ervaren. Zo nieuwsgierig naar andere belevingen en meningen was ik altijd aan het lezen vanaf dat ik goed kon lezen.. Afgelopen dagen was ik verdiept in Moedervlekken van Grunberg maar hoe verder ik las in het boek hoe meer dat het me tegenstond. Ik vond het zo raar en zo echt verzonnen recensie NRC ( klik de recensie aan voor meer informatie)
Dat het me gewoon tegenstond. Ik voelde een echte blokkade en een heus verzet om dit boek verder te lezen in mezelf. Dat is me dacht ik nog nooit gebeurt, natuurlijk weleens een boek dat me niet kon boeien uiteraard en dat legde ik het gewoon weg en was het kwijt. Maar dit boek brrrr ik begrijp mezelf niet eens en noem het dus geen aanrader. En direct als ik dit schrijf vind ik dat ik dit niet moet schrijven. Ik vind het nooit fijn om anderen te bekritiseren en misschien ligt het wel aan mij wie weet nou ja ik begin nu te zaniken merk ik en hebben jullie wel eens zoiets gehad met een boek?

Fijne zonnige dagen hoor en tot schrijfs


Novelle

zondag 4 september 2016

Wasdag

Wasdag


Mijn moeder zingt. Zij is alleen
en hangt de was op lange lijnen.
Achter de schuur zit ik. Steeds weer verschijnen
haar handen om de waslijn heen.

God is mijn licht, ik wandel op zijn pad
zingt zij. De lijnen raken vol.
De zon legt om haar hoofd een aureool
van goud dat zij nooit eerder had.

Dan is ze weg. Ik hoor de achterdeur
eerst open gaan en dan weer dicht.
Achter de schuur zit ik, en mijn gezicht
is vol van tranen en van wasgoedgeur.

geschreven door Johanna Kruit


Beste Lezers

Dit beeld komt zo overeen met mijn herinnering aan mijn moeder uit mijn kinderjaren. Alleen zong zij niet dat God haar licht was. Mijn ouders waren strijdbare socialisten in hun jonge jaren en dat is zo gebleven tot hun laatste ademstocht. Maar goed dat terzijde dit gedicht trof me zo omdat mijn moeder me ook zo dichtbij is bij de waslijn. Dit sterke lieve moederbeeld is dus voor onze generatie wel meer aanwezig zie ik nu. Zelf heb ik eens een tijdje een houten klomp gemozaiekt en bij onze waslijnpaal gezet ter gedachtenis aan haar. Ze liep namelijk vaak op witte provo klompen langs de lijn . Welke beelden onze kinderen zich nu vormen in hun hoofden ik weet het niet.(glimlach)  O ja mijn moeder zong vaak dit treurig lied Achter in het stille klooster. terwijl ze druk aan het werk was thuis. Een vreselijk lied om aan te horen brrrr (glimlach)

 groetjes van Novelle